Away from the spotlight on the Arab revolutions, trouble is brewing in Pakistan, as a multitude of internal challenges threaten the stability of the state. Rising radicalization and Islamization of society has been encouraged by poor governance, misallocation of state resources, insecurity, a failing economy, and low development levels. Pakistan’s strategic importance to the region, to the war in Afghanistan, and in the fight against terrorism renders it an essential asset to Western powers, and a state that cannot be allowed to fail.

Last week’s popular protests in Bahrain and Yemen have revived some strategic questions. The regimes of both countries are important U.S. military allies in the region and their internal affairs have strong reverberations on Saudi Arabia's security. The possibility of Iran exploiting the situation to expand its influence in the region and the penetration of Al Qaeda in the Arabian peninsula are further elements of concern.

The purpose of this article is to examine the current socio-political situation in Iraq and how it has been influenced by foreign economic plans. Its main argument is that the neo-liberal economic model, which has been chosen by the occupying powers is not beneficial for the majority of the Iraqi population. It is instead increasing insecurity and unemployment while simultaneously fueling the insurgency.

The long-awaited new strategy on Afghanistan seems to be an ill-fated reproduction of the strategy employed in Iraq. Not only does it take for granted that the Iraqi case is successful in the long run, but it also fails to grasp the fundamental differences between the two cases. Most importantly, although it notes the interconnection between Afghanistan and Pakistan, it fails to address the latter properly. Consequently, even a limited-aims strategy of defeating al-Qaeda and entering a political compromise with the Taliban seems unattainable.

Με τη συρο-ιρακινή κρίση να μαίνεται, το αμερικανικό υπουργείο Αμύνης αποφάσισε την έναρξη ενός νέου προγράμματος εκπαίδευσης μαχητών από τις τάξεις της λεγόμενης μετριοπαθούς αντιπολίτευσης στη Συρία στο πλαίσιο της διεθνούς προσπάθειας εναντίον του ISIS. Εκ πρώτης όψεως, η απόφαση αυτή φαίνεται πως αποσκοπεί στην κλιμάκωση του πολέμου κατά των Τζιχαντιστών στο μέτωπο της Συρίας, το οποίο παραμένει εν πολλοίς αμετάβλητο, λόγω της επικέντρωσης των επιθέσεων στο μέτωπο του Ιράκ. Ωστόσο η γεωπολιτική συνθετότητα της παρούσας κρίσης στη Μέση Ανατολή εκ των πραγμάτων δημιουργεί πολλαπλά περιθώρια ερμηνείας της απόφασης αυτής, κυρίως λόγω της άμεσης και έμμεσης εμπλοκής διάφορων αντιμαχόμενων μερών, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Ο παράγοντας της ενέργειας αναγκάζει αρκετές χώρες να προσφύγουν στην πυρηνική ενέργεια για να καλύπτουν τις μακροπρόθεσμες εθνικές τους ανάγκες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι δυτικές χώρες στήριξαν τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν από την εποχή του φιλοδυτικού Σάχη Μουχάμεντ Ρίζα Παχλαβί το 1957. Όμως, η αλλαγή του πολιτεύματος το 1979 με την εγκατάσταση της ισλαμικής – θεοκρατικής εξουσίας του Αγιατολάχ Χομεϊνί ανάγκασε τη Δύση να υιοθετήσει αντίθετη πολιτική σχετικά με ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Επίσης οι δυτικές κυβερνήσεις στήριξαν το Ιράκ κατά του Ιράν κατά την περίοδο του μεταξύ τους πολέμου (1980-1988). Ένας πόλεμος που κατέστρεψε τις υποδομές των δυο χωρών με εκατομμύρια θύματα. Ο πόλεμος αυτός υποχρέωσε τους Ιρανούς να βάλουν την ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος σε δεύτερη μοίρα εξαιτίας της έλλειψης πόρων και τεχνογνωσίας. Στη συνέχεια, η εισβολή του Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ το 1990 και οι επακόλουθες εξελίξεις με την επιβολή του «καταστροφικού εμπάργκο» και την αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003 έδωσαν την ευκαιρία στη Τεχεράνη να επαναλειτουργήσει αποτελεσματικά το πυρηνικό της πρόγραμμα με ρωσική βοήθεια. Ο εμπλουτισμός του ουρανίου στο επίπεδο των 20% προκάλεσε μεγάλες ανησυχίες στη Δύση γενικά και ειδικά στο Ισραήλ. Αυτή η νέα επιστημονική πρόοδος θα έδινε σε αυτή την ισλαμική χώρα περισσότερες δυνατότητες απόκτησης πυρηνικής βόμβας όπως ισχυρίζονται ισραηλινοί αξιωματούχοι. Έτσι αρκετοί αναλυτές έγραψαν ήδη από το 2005 μέχρι και για πιθανές ημερομηνίες της ισραηλινής επίθεσης κατά των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, χτύπημα που όμως δεν έγινε ποτέ τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Σήμερα η μακροχρόνια αντιπαράθεση μεταξύ Δύσης και ιρανικού καθεστώτος κατέληξε πρόσφατα σε μια ιστορική συμφωνία για τη διευθέτηση του ζητήματος απομακρύνοντας ταυτόχρονα τη στρατιωτική λύση. Μετά βεβαίως από μυστικές διαπραγματεύσεις στο Ομάν μεταξύ Ιρανών και Αμερικανών.[1]

Όπως κάθε γεγονός, η Αραβική Άνοιξη έχει αφήσει πολλούς κερδισμένους και πολλούς χαμένους. Από τους περιφερειακούς παίκτες όμως, ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν; Θα προσπαθήσω να απαντήσω στην ερώτηση, μιλώντας κυρίως για την περίπτωση της Συρίας η οποία βρίσκεται στην κρισιμότερη ίσως καμπή της σύγχρονης ιστορίας της.

It is almost certain that within the coming months, maybe even the coming weeks, the question of Iran will be determined one way or another. The present course of a dialogue between the five great powers and Germany and Iran has not led as of now to any significant results. There were recently two rounds – one in Istanbul the other – in Bagdad. Another round of talks will be held in the near future in Moscow. 1

Obama's State of the Union address on January 24, 2012 was devoted mainly to United States' current socio-economic problems. This focus on United States internal problems should come as no surprise. It is clear that the severe economic crisis that engulfs the United States these days is the highest priority of the American people.

The decision of Iraqi leader Saddam Hussein to invade Kuwait in the summer of 1990 confronted the Bush Administration with a critical test. The question under examination was not merely the valid conquest of Kuwait by Iraq but also the larger issue of the international territorial status quo. Since the end of the Second World War, the international community has been operating under a rather general consensus: The status quo that was created after the war should be accepted by all nations. States might have aspirations to change the existing status-quo. However, any change could be achieved only by peaceful means.