With Emiratis constituting only 15% of the total population of UAE, the majority non-citizen residents have come to be perceived as a challenge to both national security and emergent identity. This dual threat has been responsible for the UAE’s use of highly restrictive migrant labor policies for which it has been so widely criticized. Although it is necessary and inevitable that the UAE address the human rights concerns arising from this, this article focuses mainly on the factors that have created the need for these labor policies, clarifying the role of securitization discourse in the creation of their terms.

Iran has been in the forefront of international interest during the last years due to its nuclear program and strategic position for the Middle Eastern affairs. However, Iran’s internal political arena is equally turbulent to its international relations. After the 2009 elections and the crush of the Green Movement a new power struggle has emerged within the Iranian regime. President Ahmadinejad’s attempt to create a loyal elite around him was met with a fierce response from Ayatollah Ali Khamenei’s side which stripped him off his power, attacked his associates and might even cancel the position of president itself. The outcome of this “internal war” is crucial for both regional and global politics

The Arab Spring swept countries which share many common denominators, one of which is the socioeconomic disparity. Inexorably, political turmoil causes economic havoc. The stability and prosperity of the economies that were affected by the Arab Spring are a major concern to all and sundry; namely to their people, to all the other countries in ME NA that managed to sharply “escape” the Arab Spring and, not to mention, the international community.

The purpose of this article is to examine the current socio-political situation in Iraq and how it has been influenced by foreign economic plans. Its main argument is that the neo-liberal economic model, which has been chosen by the occupying powers is not beneficial for the majority of the Iraqi population. It is instead increasing insecurity and unemployment while simultaneously fueling the insurgency.

Τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες που κάνουν την περίπτωση της εξέγερσης της Λιβύης πιο περίπλοκη και πιο δύσκολη από τις εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου: ο θεσμός των φυλών, το πετρέλαιο, και οι παραστρατιωτικές ομάδες (μισθοφόροι) [i]. Το σύστημα των φυλών αποτελεί την βάση για τον έλεγχο των ισορροπιών των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα και ο Καντάφι στηρίζει το καθεστώς του στις φυλετικές συμμαχίες, εφαρμόζοντας την πολιτική «διαίρει και βασίλευε». Η Λιβύη, είναι μέλος του ΟΠΕΚ[ii], με τα αποθέματα πετρελαίου της εκτιμώνται σε 44 δις βαρέλια , δηλ το 3,2 % των παγκοσμίων αποθεμάτων[iii]. Παράλληλα, οι επενδύσεις της χώρας σε άλλα κράτη του κόσμου ξεπερνούν τα 70 δις εκ $. Τέλος, σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο αριθμός των μισθοφόρων κυμαίνεται μεταξύ 120.000 και 150.000. Οι περισσότεροι προέρχονται από χώρες της Αφρικής όπως το Τσαντ, η Σενεγάλη, το Μάλι, η Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής, η Νιγηρία και η Γουινέα (ενδεχομένως να υπάρχουν και Άραβες μεταξύ τους). Σε αυτό το σώμα των μισθοφόρων καταλογίζονται αρκετά εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Λιβύη.

Large scale acquisitions of land in developing countries by multinational or foreign governments have attracted widespread attention in the global media and have sparked a dynamic debate. On the one hand is the argument that agriculture in developing countries especially in Africa crucially needs investment and that the sector has been neglected by peasants, politicians and businesses alike. On the other hand there are arguments against the process that see it as neo-colonial policy where food is being transported from poor countries, where a large per cent of the population is malnourished, to rich nations. The purpose of this brief report is to present the main arguments of both sides, and argue that a more sustainable approach is needed.

Ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές διεθνούς απομόνωσης και δυτικών πιέσεων ένα πράγμα δεν μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι είναι δυνατόν να αγνοήσει το Ιράν χωρίς να πληρώσει ιδιαιτέρως βαρύ τίμημα. Σήμερα η συζήτηση για το συριακό ζήτημα περιστρέφεται γύρω από την συμπεριφορά κρατών, όπως η Ρωσία, η Τουρκία ή ακόμη και η Γαλλία, ενώ φαίνεται να παραγνωρίζει τον κεντρικό ρόλο του Ιράν. Θα τολμούσαμε να ισχυριστούμε ότι χωρίς κάποιες από τις παραπάνω ή και όλες τις παραπάνω δυνάμεις το συριακό ζήτημα μπορεί να επιλυθεί, χωρίς όμως την Τεχεράνη (και βεβαίως τη Ριάντ και την Ουάσιγκτον) δεν μπορεί.

Σε μία αναζήτηση της περιοχής του πλανήτη με την πλέον ήρεμη πολιτική παράδοση και πρακτική, την πιο ακμάζουσα οικονομική δραστηριότητα ή την περισσότερο βαρύνουσα γεωπολιτική σημασία, σίγουρα η περιοχή του Maghreb δε θα καταλάμβανε κάποια από τις πρώτες θέσεις. Γεγονός είναι ότι η περιοχή αυτή, τουλάχιστον όσον αφορά αυτά τα κριτή- ρια, μονάχα τις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής μπορεί συνολικά να υπερκεράσει. Παρ' όλα αυτά όμως, το Maghreb επανήλθε το τελευταίο διάστημα στην επικαιρότητα λόγω των βίαιων διαδηλώσεων στην Τυνησία και την Αλγερία.

Οι εκλογές στο Ιράν δεν έδειχναν, παρά το ιδιαίτερο σφρίγος και τη ζωντάνια της προεκλογικής περιόδου, ότι θα κατέληγαν σε τόσο δραματικές εξελίξεις. Η αποχώρηση του Χαταμί από την εκλογική μάχη αποδραματοποίησε σε μεγάλο βαθμό την αναμέτρηση αλλά δεν μείωσε τη σημασία του διακυβεύματος. Ποιο ήταν και ποιο είναι αυτό το διακύβευμα. Γιατί έχουμε αυτό το ξέσπασμα και τις τεράστιες διαδηλώσεις; Σε τι διαφέρουν από το φοιτητικό ξέσπασμα του 1999 και του 2003;

Ο συγγραφέας με το παρόν έργο επιχειρεί μια σφαιρική ανάδειξη και ερμηνεία των γεωπολιτικών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, κατά το 2011. Αρχικά (1η ενότητα), επιδιώκει την εισαγωγή του αναγνώστη στον αραβικό κόσμο, εν γένει, και στη συνέχεια, προχωρεί (2η ενότητα) σε μια λεπτομερή ανάλυση των περιπτωσιολογικών μελετών εξέτασης, ήτοι των χωρών, οι οποίες επηρεάστηκαν από την Αραβική Άνοιξη. Τέλος (3η ενότητα), προσεγγίζει ερμηνευτικά τα αίτια και τις συνέπειες των αραβικών εξεγέρσεων, προσβλέποντας σε μια ενδελεχέστερη παρουσίαση και εξήγηση αυτών.