Για δεκαετίες μετά την ανεξαρτησία της και μέχρι τα τέλη σχεδόν του εικοστού αιώνα οι Μεγάλες Δυνάμεις ενέτασσαν την Ελλάδα στο στρατηγικό σχεδιασμό της Εγγύς Ανατολής, μιας περιοχής που απλωνόταν από τα Νότια Βαλκάνια μέχρι την ακτές του Λιβάνου και της Αιγύπτου. Κατά τη διάρκεια της ψυχροπολεμικής περιόδου έως το 1974, η Ελλάδα χειμαζόμενη από εσωτερικά προβλήματα κλήθηκε να αντιμετωπίσει πολύ σοβαρά διλήμματα στο διπλωματικό πεδίο, κυρίως στις σχέσεις της με την Μεγάλη Βρετανία, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, αλλά και με τις αραβικές χώρες. Οι πολιτικές πρακτικές των ελληνικών κυβερνήσεων τις δεκαετίες του '50 και '60 σχετικά με το Κυπριακό ζήτημα ήταν καθοριστικές για την τροπή των εξελίξεων και την επακόλουθη τουρκική εισβολή.

The revolutions and the uprisings in the Middle East changed the balances in the region and, consequently, Russia’s perspective on it. Russia had to face the risk of losing relatively new gains, as well as dilemmas on which side to favour, especially in the case of Libya and Syria. It can be said that Moscow generally remained a “royal realist,” standing on the side of its interest and trying to adapt its policies to the ad hoc developments. The way Russian policy will develop and the extent to which the already made choices have been successful or not are both still “under process.”